Ik herinner me als de dag van gisteren hoe jij mijn hart binnensloop, of liever gezegd schoot. Het was 40 graden en een straatspeeldag.
Amor kwam in de vorm van een pijl. Letterlijk want jij gaf les in boogschieten. Ik keek en keek en mijn hart klotste over de oevers. De blik in je ogen waarmee je uitleg aan kinderen gaf. De trefzekere handelingen en volledig adequate begrippen waren ook zeker aanwezig, maar daar ging het niet over.
Nee, de behoedzaamheid waarmee het gepaard ging. Kinderen, duidelijk geen volwassenen, kregen deze speciale plek, hadden dit bijzondere effect op jou.
Dacht ik voorheen nog bij jouw avances : “Wat zou ik in vredesnaam tegen die man moeten zeggen?” op dit moment had je mijn eeuwige, tijdloze aandacht gevangen.
Zo kan de liefde dus gaan, zo kan er liefde ontstaan. Niet te vangen, niet te stuiten. Waarom wordt omdat.
We gingen een ijsje eten. De enige keus die we nog hadden was aardbei of peer.
Caty Fikenscher-Visser 