Plotsklaps verdwenen.
Woesh, weg opa.
Het was haar 2de huis.
Mama was ook al weg, het ongeschikt teken, stond op haar voorhoofd, gemarkeerd door de rechter.
Huilend verhaalde ze elk detail en hoe opa eruit zag in de kist.
Ik vroeg, waar was je, met wie, hoe en ook waar ze het voelde.
Waar ze denkt dat hij nu is.
Zachtjes pakte ik haar hand.
Voor de bel ging, mocht de aandacht even terug naar haar lichaam, haar voeten en controleerden we de mascara sporen.
De keer erna was er gedoe op school, zoals dat gaat. Die zei dit en die deed dat en toen deed ik. Een kort nadenken over oorzaak en gevolg leidde snel tot een besluit. Meppen zou haar duur komen te staan.
En daarna praten we over thuis. Ze zette zichzelf neer, met de beeldmaterialen, een klein, blond meisje, al is ze al 13.
En tegenover haar papa, bozig.
Verdrietige en boze smiley’s voor de bijbehorende emoties.
Tuurlijk had ze ook meteen een keer haar taakjes kunnen doen, i.pv. “Jahaahaaa straks!” en na 3x vragen nog steeds niks, nadaaa.
En oma, die nu tegenwoordig elke dag bij hun eet, was ook al boos. Oma bemoeit zich overal mee. Echt f irritant.
Twee tegen één verschijnt op mijn tafel.
Ze besluit haar betoog:
“En opa deed dat nooit!”
Ahhh denk ik, de verdubbelaar( Femke van der Laan) daar hebben we hem. Ieder extra verdriet komt bovenop de rouw die zich al de hele tijd languit uitrekt in je lijf.
“Wat mis je opa dan toch ook he?” Zeg ik zachtjes.
Opnieuw een zwart snikkend tranenspoor, vanuit haar diepste binnenste.
Ik pak een zilveren kartonnen engelfiguurtje en zet hem achter het kleine blonde poppetje.
“Opa is altijd bij je en jij bent zelfs letterlijk een stukje van opa”
Samen bekijken we het slagveld en kan er bedacht worden dat ook bij oma de verdubbelaar aanwezig is.
“Misschien kan je papa laten weten hoe je je voelt, zodat hij ook voor je op kan komen”
Daar gaat ze over denken. Ze is aan zet.
Een beetje meer ruimte is er in haar ontstaan, het verdriet ligt opgekruld.
Caty Fikenscher-Visser 