Blog

How fragile we are

How fragile we are…

Afgelopen week werd ik weer eens geconfronteerd met onze kwetsbaarheid als we ziek of zwak zijn. Als ik kon zingen zou ik een lied voor de koning willen zingen, waarin ik vol trots opgeef over hoe goed wij zorgen voor de meest zwakken in onze maatschappij. Maar helaas kan ik niet zingen, en helaas wordt niet iedere zwakkere met tederheid beschermd. Ouderen, mensen die geen land wil hebben, kinderen, ze zijn de klos en er is geen geld meer. Gelukkig zijn er ook nog steeds enorm veel goede initiatieven en mensen, die zich met hart en ziel inzetten.

Terug van een heerlijk weekendje bij mijn broer en schoonzusje voelde ik de misselijkheid al langzaam opkomen. Gauw mijn bed in kruipen, niet aan eten denken, wie weet waait het over… Maar nog geen anderhalf uur later lag ik voorover geknield in innige omarming met de toiletpot, golf na golf mijn maag te legen. Mijn man die de geluiden vanuit bed opgevangen en gediagnosticeerd had, vroeg nog of hij iets voor me kon doen. Heel lief, maar op dit soort cruciale momenten sta je er alleen voor. Samen bevallen en opstaan heb ik ook al nooit begrepen. Ook vroeg hij of ik soms iets verkeerds gegeten had en wat ik gegeten had. Normaliter een onderwerp waar ik graag over uitweid. Maar nadat ik de maaltijd zojuist weer in omgekeerde vorm voorbij had zien komen voelde ik niet de minste behoefte om hier op in te gaan. Mijn neusgaten en keel verzengd door het maagzuur  kon ik nog net met schorre stem uitbrengen dat ik daar nu liever niet over wilde praten en dat hij maar moest gaan slapen. Zelf sloop ik naar beneden, maakte een kopje pepermunt thee, wat zou moeten helpen bij misselijkheid. Maar helaas, vanaf dat moment belandde ik tot zesmaal toe in een repertoire van overgeven, in slaap vallen en weer misselijk wakker worden, om het halfuur, elke keer, kouder, zieker en nog vermoeider dan de vorige keer.

Terwijl het mensonterende proces door mij heen woedde, en ik zo hartstochtelijk kotste dat de pies langs mijn benen liep, verzon ik hoe het nog erger had kunnen zijn. Stel dat ik nog in de trein zat. Stel je voor, mensen die kanker hebben en dit keer op keer meemaken en dan nog  doodgaan ook. Stel… Om dan weer terug gehaald worden door mijn eigen ellende: “Getverdemme, zit ik nou serieus over mijn eigen haarsliert heen te kotsen?” Ik begon zowaar al een routine te ontwikkelen, totdat ik  een laatste sugarsnapsliertje, wat zich tot nog toe hardnekkig aan mijn maagwand vastgehouden had, sierlijk zag rondtollen, een pirouetje in het toilet als sarrend afscheid makend en ik wist: “Nu is het klaar!”  De dageraad brak aan, en ik vervoegde me weer in het echtelijk bed.

De volgende dag, koortsig, ziek en uitgeput. Een glaasje thee, stukje fruit, zijn koele hand op mijn voorhoofd en in mijn hals, iets zaliger dan dat bestaat er op zo’n moment niet. En slapen….slapen. Sms’en met grote broer, die ook getroffen is, weliswaar wringt het virus zich bij hem een weg door het darmkanaal naar buiten, maar toch, gedeelde smart is halve smart. Herinneringen aan vroeger, samen ziek in de grote stoel voor het raam, naar de vogeltjes kijken. Ik was nog een kleuter en aan de diarree, zat op die drekkerige stinkende zooi en ik weet nog hoe ik niks durfde te zeggen op school, me diep schaamde, totdat  juf iets opmerkelijks rook. Onderbroekje van school en naar huis. En de opluchting bij thuiskomst dat mijn broer ook in zijn broek had gedaan….ook ziek.

Afgelopen weekend, zoals gebruikelijk, bourgondisch en gezellig doorgebracht. Neef A, tijdens een eerder gezamenlijk familiebezoek deed  waarschuwende uitspraken over: “Je leeft tenminste 1 keer!” en over “ongebruikt retour gaan”. Wij hebben dit goed in onze oren geknoopt en zorgen ervoor dat dat laatste ons niet gaat overkomen en dat we in elk geval  dit leven volop leven, waar we dan ook terecht komen, in Darwins niets, tussen 77 maagden, in de recyclebak van het karma of in hemelse heerlijkheid. Tot nog toe heeft het laatste mijn voorkeur.

Niet dat ons hedonisme leidt tot oppervlakkigheid natuurlijk, vandaar dat we van alles bespraken, onder het genot van een wijntje en oesters, de film “de marathon”, kreeft en tijgergarnalen, je weet wel, weet je niet, over het leven en de dood. Over (klein) kinderen en over ouder wordende ouders. Over pleegouders die hun huis en hart openstellen voor een kindje in nood en waar ik trots op ben en vind dat ze best genoemd mogen worden in het lied voor de koning. Wellicht kan Claudia de Breij haar lied nog aanpassen? Over vakantie plannen in Londen. Over de waardigheid in je laatste levensfase. Hoe eenzaam mensen dan kunnen zijn. Hoe vaak het voor oude mensen helemaal niet meer zo nodig hoeft. En gezien alle huidige ontwikkelingen in de zorg, is het volgens broer maar het beste om rond je tachtigste, pats boem dood te gaan, toedeledoki, en mijn huis heb ik lekker puh nog niet opgegeten! En vanuit mijn plekje hemelhoog kijk ik lekker toe hoe mijn nageslacht plezier heeft van mijn nalatenschap. Of ik ga zo op in het zalige niets met de gedachte dat mijn genenmateriaal zichzelf verder evolueert met behulp van mijn poen. Wellicht komen er binnenkort doe het zelf boeken voor dummy’s op de markt hoe te ontkomen aan de zorg met welluidende titels als: “Maak u geen zorgen” en  “Zorg dat u aan de zorg ontsnapt” en  “Ontzorgen in tien stappen”

Nee, bang om onvrijwillig geëuthanaseerd te worden, dat hoef je hier in Nederland niet te zijn. Een polsbandje: “euthanaseer mij niet!” lijkt mij geen reëel schrikbeeld. Maar dan de eenzaamheid, iedereen te verliezen waarvan je je hele leven hield. Hoe leuk is het om heel erg oud te  worden? Zal er nog iemand leven, die je dierbaar is, als je kwetsbaar en stervende bent, iemand die je terzijde kan staan? Iemand die zoveel liefde en moed kan opbrengen dat je mag gaan, en dat je niet langer hoeft te lijden dan nodig. Zal er dan nog iemand zijn die zachtjes een koele hand op je voorhoofd legt en fluistert:  “Het is goed, doe je ogen nu maar dicht…  en wellicht: tot ziens!

Je leeft tenslotte tenminste 1 keer….

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s